پشت درياها دگر شهري نيست 

قايقم بر گل مرداب فرو مانده ؛

دگر همت ندارم تا بسازم اين شكسته قايقم را 

بايد مُرد

بايد من بميرم تا زماني كه ملائك بر يكي دوش هاشان

تابوت من است 

و مرا با خود از اين دِير برند ،

من توانم كه ببينم پشت درياهايم 

پشت در يا هاي من آرزو ها خفته اند 

پشت دريا هاي من نخل هاي خرما ،

همگان سوخته اند 

آرزو هايم همه در آن ديار خاك  شدست (شده است )

چون دگر در پشت درياهايم  ،

هيچ كس را من ندارم 

باز هم در پشت دريا ها غريبم 

باز هم بايد بگويم   

پشت دريا ها دگر شهري نيست ... .

متنفرم .

از تو ، از نگاهت ،از صدايت ، .....از  ...  از.....

ديگر نمي خواهم صدايت را بشنوم ،

يا كه  بويت را داشته باشم .

نمي خواهم ديگر تو را درانتهاي راهم  مقصد بدانم .

مقصد ي دست نيافتني .

ديگر راضي شدم ؛

راضي به تنهايي .

راضي به نبودت .

ديگر نمي خواهم .

نه تو را نه با تو بودنم را . 

نمي خواهم ببينمت و ببيني ام .

نمي خواهم كه عاشقم باشي و عاشقت باشم

و نمي خواهم  چون ديگر خواستني نيستي ...    

شايد گربه هم وقتي دستش به گوشت نمي رسيد

همين را مي گفت . . .