ایراد کار از همان اول کار است . خلقت انسان .
با تمام عصمت ، این بار را خدایان دچار خطا شده اند .
و ما تاوان این اشتباهیم ...
زمین منزلگاه ابدی مادیّون .
و اسارت گاه انسان به جرم تولد . شاید محکوم به حبس ابد .
و ما در زمین به حیواناتی وحشی و افسار گسیخته می مانیم برای خوردن پاره های یکدیگر .
ما یعنی همان انسان های فرشی ، پنجه بر دامان عرشیان انداخته ایم با تفکر آزادی . آزادی برای تنوع !
و لبخند تلخ خدائیان که از گوشه ی لبها شان ظاهر می کنند به نشانه ی بی تفاوتی .
و ما بازیچه ی دست خدائیانیم؛ تفنناً .
ایراد کار همان اول کار است .... خلقت انسان .
