پشت درياها دگر شهري نيست 

قايقم بر گل مرداب فرو مانده ؛

دگر همت ندارم تا بسازم اين شكسته قايقم را 

بايد مُرد

بايد من بميرم تا زماني كه ملائك بر يكي دوش هاشان

تابوت من است 

و مرا با خود از اين دِير برند ،

من توانم كه ببينم پشت درياهايم 

پشت در يا هاي من آرزو ها خفته اند 

پشت دريا هاي من نخل هاي خرما ،

همگان سوخته اند 

آرزو هايم همه در آن ديار خاك  شدست (شده است )

چون دگر در پشت درياهايم  ،

هيچ كس را من ندارم 

باز هم در پشت دريا ها غريبم 

باز هم بايد بگويم   

پشت دريا ها دگر شهري نيست ... .