آسمانش هر روز تيره و تار تر مي شد.

مرد ،

كه باز مانده اي از نسل گذشته ي شهر بود،

حال مُهرِ غريبه بر پيشاني اش خورده و تنها بود.

همه تنهايش گذاشته بودند.

هيچ خيال ديدنش را نداشتند . مردماني كه از اين دير به خوبي گفتند .

او آن قدر تنها بود كه حتي سايه هم نداشت .

آفتابش پشت ابر بود

و ماهتابش زير سايه ي زمينْ نهان.

آينه و شمعدان سفره ي عقدش .

حتي كسي كه پشت آينه لبخندش مي زند .

لبخندي از روي جبر ...

همه وهمه او را با خودش تنها گذاشتند .

اما آن ها نمي دانستند كه او با خودش هم ميانه ندارد .

در واقع خودش با او ميانه اش را به هم زده است .

مرد آنقدر تنها بود كه حتي موهايش،

دندانهايش يك رديف تركش گفته بودند ؛

نزديك ترين هايش .

باز دلش خوش بود رديف ديگري را نزد خود دارد .

مرد آنقدر تنها بود كه مي توان گفت نبود ...

تا آنجا كه مرد سر بر زمين نهاد و با آن يك رديف دندان هايش را كه تنها دارايي

هايش بودند وداع گفت . . .