سالهاست در كنارش از عشقي خواندم

كه نامش در دلم همچون آهواني تيز رو؛

همچون گيسوان فرشتگان در پيچ و طاق

و همچون آسمان شب پرستار گشت ؛

آن قدر از او گفتم تا بالا خره با ذرّه بيني قوي نام خود را در دلش بيابم ،

آن قدر خوشحال بودم كه اكنون نمي توانم درك كنم چگونه مي شود

كه  او تركم گفت ...     

اي كاش مي شد بعد از رفتنت بر مي گشتي

و مي ديدي كه چطور بر زمين زبر نا اميدي ها پريشان افتاده ام .

اي كاش بر مي گشتي و مي ديدي كه در رويا هاي با تو بودن غش كرده و شايد مرده ام ...

شايد آن دم از رفتنت باز مي ايستادي

و شايد باز مي گشتي

اما كجاست آن اميدي كه خواهش اين اي كاش ها را برايم به ارمغان آورد ....