تقديم به او كه شايد مرا فهميد(م)

قلم كه در دستم لرزيد ،

از گونه ام لغزيد و پايين آمد .

شوري نداشت .

اين اولين طعم خوش گريه بود .

گريه اي از فرط شوق بر دلم مستانه خنديدم كه دل گويا باز عاشق شدي

و چه بد خنديدم ؛

شايد در پس پنجره ها حرف هايم بوي تكرار ندارند .

اين احساس است  .

احساسي از اعماق دل كه با وجود فاصله ها او مرا مي‌فهمد .

او كه در پس پنجره اي رو به اميد باز ،

دست دوستي به من ِ وا مانده از كاروان عشق دراز كرده ؛

خدا كند كه فقط احساس نباشد ...

ما كه دنيايمان تابوت ماند .

پس اي در پس پنجره ؛

تار هاي تنیده به تابوتم را پاره پاره كن تا فاصله ها را بشكنيم . . .

فاصله ها را بايد كشت . . .