تابوت

روز میلاد

tabout — Tue, 25 Nov 2008 15:24:13 GMT

بام هر خانه نشسته یک ملک

رد پاشان مانده بر فرش فلک

شاخه ها ی مریمی در دستشان

صاف و ساده بی ریا و بی کلک

شب سیاه و از دو رنگی بیزار

کوچه ها در انتهاشان دیوار

در میان ۵ و ۶ ماه ۹

شب دراز است و قلندر بیدار

نا گهان در آن سیاهی یک ملک

از ورای آسمان ها پر ز نور

بر زمین آمد فرو گویی که شب

بی حضور آفتابش بود روز

دامنش را گستراند بر قلب من

هدیه ای از جنس تو دادش به من

قلب من در دست من پر شد ز تو

با زبان کودکی گفتم به تو :

روز میلادت مبارک

پری دخت

tabout — Sun, 13 Jul 2008 06:33:18 GMT

ديري است كه در بند و اسيرم

اسير او

اسير او كه نامش بود آزادي

دوري است كه در قربت اين جان من است

اينجاست در اين سينه ي غم

همين نزديكي

چه آسان برد و غارت كرد

چه آسان برد...، چه آسان برد

زمن دزديد و غارت كرد همه بود و همه هستم

مرا تا آسمان ها برد

زمين را برد از يادم

چه آسان برد ، چه آسان برد

چه آسان برد و غارت كرد...

[_]

شبي آمد

شبي آمد به بالينم

بسان يك پري دختِ پري سيما

بسان مريم اقدس

كه بر گيسوي او بنشسته بود ، سنجاقك

براي تيره روزي هاي تابوتم

فقط روزن نبود او ، بل

براي آسمان تيره و تارم

بسان قرص ماه چهارده بود آنشب

كه شب را باز بود آنشب برويش پنجره كانجا فرو ريزد جلا و روشني آنشب

پر از نور است تابوتم ....

وليكن عقده اي مانده است اينجا

در گلويم

كه اكنون باز گردد تا بگويم :

من پري دخت شبان بي كسي ها ي دلم را

دوست مي دارم .

tabout — Sun, 29 Jun 2008 08:20:18 GMT

به بهشت نمی روم اگر......

مادرم

آنجا نباشد....

tabout — Sun, 06 Apr 2008 13:27:18 GMT

آفتاب را هدیه کنم بر جمال تو

خود آفتابی چه کنم بر جمال تو

صدها درود و سلامی من از بر ِ

رب جلی روانه کنم بر جمال تو

شب تا سحر به ناله کنم از خدا دعا

تا یک شبی نظاره کنم بر جمال تو

از حال و حالت ِ دنیا و آخرت

ما را بس است که بوسه کنم بر جمال تو

این طاق و کهکشان و مه و باد و آسمان

خالی است که ساده کنم بر جمال تو

روز ظهور و رجعتت ای یار ، بایدم

روی سیاهم آماده کنم بر جمال تو

هرگز تفئلی نکنم بر کتاب و شعر

یک دم بیا که استخاره کنم بر جمال تو

اصالت

tabout — Fri, 21 Mar 2008 15:16:12 GMT

دیری است که از دیر شما رخت ببستم

آزاده شدم آینه ها را بشکستم

گر راه سفر سخت بسی بود و نه هموار

من ره بگرفتم که بدانم که چه هستم

مرشد نفسی حبس بکرد و نفسی داد

سمتم بگرفت ‌‌آمد و بگرفت دو دستم

در گوش چپم نرم و به آواز بگفتا

من هرچه بدم طالب دیر خودم هستم .....

tabout — Mon, 04 Feb 2008 12:23:18 GMT

جوابی شاید دندان شکن به آنان که از مرگ می ترسند وحتی کم ارزش می پندارندش

چرا از مرگ می ترسید ؟

چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید؟

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید؟

- می پندارید بوم نا امیدی باز ،

به بام خاطر من می کند پرواز ،

مپندارید جام جانم از اندوه لبریز است .

مگویید این سخن تلخ و غم انگیز است -

[ ]

مگر می این چراغ بزم جان مستی نمی آرد ؟

مگر افیون افسون کار

نهال بی خودی را در زمین جان نمی کارد ؟

مگر این می پرستی ها و مستی ها

برای یک نفس آسودگی از رنج هستی نیست ؟

مگر دنبال آرامش نمی گردید؟

چرا از مرگ می ترسید؟

کجا آرامشی از مرگ کس تواند دید ؟

می و افیون فریبی تیز بال تند پروازند

اگر درمان اندو هند ،

شماری جانگزا دارند

نمی بخشند جان خسته را آرامش جاوید

خوش آن مستی که هشیاری نمی بیند !

چرا از مرگ می ترسید ؟

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه میدانید؟

بهشت جاودان آنجاست .

جهان آنجا و جان آنجاست .

گران خواب ابد ، در بستر گلبوی مرگ مهربان ، آنجاست !

سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی ست .

[ ]

همه ذرات هستی ، محو در رویای بی رنگ فراموشی است .

نه فریادی ، نه آهنگی ، نه آوایی ،

نه دیروزی ، نه امروزی ، نه فردایی ،

جهان آرام و جان آرام ،

زمان در خواب بی فرجام ،

خوش آن خوابی که بیداری نمی بیند !

سر از بالین اندوه گران خویش بردارید

در دوران که از آزادگی نام و نشانی نیست

در این دوران که هر جا (( هرکه را زر در ترازو ،

زور در بازو ست ))

[ ]

جهان را دست این نا مردم صد رنگ بسپارید

که کام از یکدگر گیرند و خون یکدگر ریزند

درین غوغا فرو مانند و غوغا ها برانگیزند .

[ ]

سر از بالین اندوه گران بردارید

همه ، بر آستان ِ مرگ ِ راحت سر فرود آرید

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید؟

چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید ؟

چرا از مرگ می ترسی

خود رهایی....!

tabout — Sat, 17 Nov 2007 14:50:18 GMT

آری ؛

این خون است که از سر انگشتانم می چکد....

□

نور ِ بریده بریده ی پره های هواگش مرا روشن می کند که روی زمین افتاده ام ؛ غرق در خون

خود...

و من بالای سر جسد خویش لبخند رضایتی از تخلیه ی این همه کینه و نفرت میزنم.

تنها صدای ممتد و بی هدف چرخش پرّه های هواکش و نفس نفس های من در سکوت

است که گذر زمان را به اثبات می رسانند.

اما زمان هم مات و مبهوت این همه وفاداری من بود.امروز نمی شد فردا... مهم این بود

که من او را بکشم که کشتمش....

آری بالاخره او را کشتم ...

من آماده ام برای رهایی .

شما خود وعده کردید که مرگ یعنی رهایی.

من آماده رهایی ام ...

در را باز کنید.

آیا کسی هست که صدای مرا بشنود.

حال نوبت شماست که به عهد خویش وفا کنید...

چرا کسی صدای مرا نمی شنود....مرا تنها نگذارید

در را باز کنید..

ولی از حضور آن ها تنها پژواک صدایی از خویش بیش نبود .......

tabout — Thu, 13 Sep 2007 19:42:18 GMT

تقدیم به آنان که از سفر اول ماندند و باز کربلایی خواهند شد .

عاقبت دل از قفس پرواز کرد

سوی شهر عاشقی آواز کرد

مسجد کوفه ندیدم، گفته اند

می توان عشق بازی را از آن آغاز کرد

سجدهگاه سرورم مولا علی

درب جنت را کزان جا باز کرد

ناله های سوزناک فاطمه

کاش می شد دست حیدر باز کرد

آن مناجات علی در وقت شب

کی توان مثل علی ابراز کرد

کوفه را ترکش کنیم تا کربلا

روح از جسمم چنان پرواز کرد

کربلا سنگ تمام عاشقی

پرچمی از جنس حق افراز کرد

عشق و حرمت را کجا خواهی دگر

ز آن نوایی که ابوالفضل ساز کرد

خنده ی زیبای اصغر در بغل

شاید آن را با ربابش راز کرد

پیش چشم دشمنان کی می توان

آن سه ساله دخترک را ناز کرد

خط به خط قرآن سر نیزه چرا

با وجود خیزران آواز کرد

کربلا میدان خوبی و بدیست

کی توان آن را بر الفاظ کرد . . .

تو ...

tabout — Sun, 05 Aug 2007 09:50:18 GMT

تو کیستی که من اینگونه بی تو بی تابم

شب از هجوم خیالت نمیبرد خوابم

تو کیستی که من از موج هر تبسم تو

بسان قایق سر گشته روی گردا بم

من از کجا سر راه تو آمدم نا گاه

چه کرد با دل من آن نگاه شیرین آه

تو دور دست امیدی و پای من بسته است

چراغ چشم تو سبز است و راه من بسته است

تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه

مدام پیش نگاهی مدام پیش نگاه

چه آرزوی محالیست زیستن با تو

مرا همی بگذارند یک سخن با تو

(فریدون مشیری)

مرثیه ای که نا تمام ماند

tabout — Wed, 20 Jun 2007 16:04:18 GMT

چه زیباست با آفریدگار سخن گفتن(جوابی به متن : یک مشت شکایت به عرشیان)

در آن دم که گوینده ای گریان،کز چاه ظلمانی هستی دروغین،به سوی همه سویی فریاد سرمی دهد.

آن زمان که انسان،آن مرغ باغ ملکوت از قفس تنگ دنیای تکراری به همراه نیایش،با ملائک هم پرواز

می شود،گویی کبوتری از عطر و نور با بال های برفی در متن آبی آسمان به شهر عشق ها و جذبه ها

پر می کشد با گلهای مریم در پرتو مهتاب بهاری به سوی نور می بالند این گوینده را گه گاه که توفیق

رفیق می آید آلوده کالبد و آشفته روح خود را به هودج دعا می کشد و عجیب بر من همین حالات میرود

که لیاقت ادامه اش را ندارم .آسم گویی سوزنی خرد در معرض جذبات کوههایی از مغناطیس قِران

می گیرد و چه نا آرامی ِ آرامی _ و چه دریاییست از رحمت ، آن زمان که جزیره چشم ها را اشک فرا

می گیرد .. . .